डोट्याली लघुकथा चुलाइनि कुरडि़ 
भुण्ट्या इजाबबा चुलाइनि बसिबरे रमि रया धेकिबरे, कि बात पैरयान भणि बरे मुइलै सुण्ण बसि ग्यो। भुण्ट्याइ इजा बोलन्छिन रे–“गोःरामाञि एक न्यारी झकझकानि बान धेक्याउ, गहना कथडाइलै कसा भण्या हो। मुइ त ठाःरि रैथ्यु यो लै कि खेल लागलि?मेराइ उत्तिउनो लागिबरे खेल्ल पसि ।”

   “ पुइ कि भ्यो तोइलाइ “ झट्ट भुण्ट्या बवा बोल्लान। “ पख भागि!भणि सक्क त दिय, खेल(डेउड़ा)सकिन्जाइ राजमार्गसम्म सङ्ङै अयाउ, तो पैल्लि एक दिन चौराइमाञि लै भिटीनि हो। हुन त तो मथीबटाइ हो, को हुनि हो तम पछिणला ? ” 
उज्जाकक भुण्ट्या बुवा बोल्लान रे –“तसि बोल्लाचाल्लाइ निकी धेकञ्जाइ ढोक दी हल्ल्याइ त पुरे प्रिम्या घरै हुन पडन्छे। “तै जाणलै ला हरूवा? मुइलाइ सोध्यो। आब मुइ कि भणन्थ्यौ–“उतन्जाककइ सोदि हाल्ला हो,तम भिट्ट्या मुइ कि जाणौ तमरि न्यारी कलकलानी बात ?” 

भुण्ट्याइ इजा कड़कि बरे भणन्छिन–“ भणमन् धेक्याले राल घुट्टै !”

  आजाः डेउड़ामाञि इङलेसि लबजलै सुणिन्नाथ्या को रैछ गिदारो ?, भुण्ट्या बुवाले सोद्यो। 

  “ मड़ उई हो ब हाउ आर यु आइमे फैन भण्ण्याइ, लेखि पडी लै रै छ तो त । बजारमुणि धेक्या लेख्यापड़्या त नेरनेराइ झकुला कच्छा लाई ब हुन्थिन रे “भुण्ट्याइ इजाले भणि सक्दा है पैल्लि बुवा भणि हल्लान” सपै लेख्यापड़्या एकनास्साइ क्या कि हुन्ना  ब नाइ धेक्दा कि ब तल्ला घरै कि रे मल्ला घरै कि माञि सर्कै धर्तिकि  फरक। और कि धेकेइ ब गोःरामाञि।”

“ कि धेक्या भन्थ्या ब तै धेकि बरे मास्टान्नी दिदीलै बास्पट्ट गाडि़बरे कि आइथिन, जम्माइ हाककस्स पस्या, तो बुडलै बान हुककलो भणि ठाऽन गरन्छे। ”

भुण्ट्या बुवाले बात बुजिहालि––“ भणमन्,सुणा कोइ याककउटा है कोइ वाककउटा है, मुइ चेला इसा हाल जाण्णा जाण्णाइ सुणा जति सकन्छ ।  दुई चार मान्सन ठगि हाल्लौ त तेरी कुरडी क्याइ सुण्णि पड्डि ब बकतै इसोइ छ ! घोलिना घोलिनाइ लै सिदा बटा पुरो कभै न पुज्जो । मुइ धन्वा इसा हाल छन भण्या देशा कि हाल हुन्ना ।”

भुण्ट्याइ इजा न्यारिकनाइ मटकिबरे भन्छे–“ द ! द ! होइग्यो, केइनथिन भाषण गद्दु, आब नेता होला पुइ गरला भाषण। मुइ कि भण्णारयौ रे ब, तस्सोइ मुखिलै नाइ लेया जाइन कि भण्याब। डऽर हल्लान थोक्थोका हुना त इसो क्याइ हुनोब?
उठ, ताइनि है चार पतौला थिच्चउ, आककजि अर्खि कलाःजन होउ ।