.png)
.gif)
बाद्या त बाद्याइ मर्या रे फुक लै ह्याँकले भन्थ्या रे नर्वा दाः मोति बल्लु लै तसी भणाइलाई मैलपर्सो गद्या किसमको चनकाटो थ्यो । नर्वा दा अफुना बल्लुनकी चाकरी आफू भोको तिसो रैबरे लै खुब निक्केरी गरन्थ्यो । दालो पकाइ हाल्या, घास काटिहाल्या , भुइसो, गाईकि परवाइ नाइ, बल्लुनका मुखुनी खुपनिकनिको बासा प्रभात, स्वाँस ब्यानिल निको नौली हाल्लोइ रन्या । जति चाकरी ग¥यालै तै दादाको मोति बल्लु कसेइ नमोटिन्या होइग्यो । कारण कि थ्यो भण्या नर्वा दाले बल्ललाई वनतिर खेदिबरे घर आयो कि तो बल्लु धै काँ सर छ वाइ सरखान झान्याभ्यो । नर्वा दालाई कि था बिचारो चरन्ना भणिबरे वनमुण खेदि औन्या रे तो मोति बल्लु त धै कन्जा नर्वा दा डाणा ढल्कन्छ भणि तेर्छा आँखाले हेरिराख्या रैछ रे कोइ बाड़साड़ जेइ हालुन खुसुखुस अर्खाइका लिखाड़, घोगाड़, कोदाड़ जाँ निकोनौलि धेक्यो वाँइ दौडिझान्याभ्यो । पुइ नङरा मान्सुनका कि थ्यो ब तो हात पड़्यो त मारि कोइ कोदो चुटाइ गद्या, कोइ तैको पुछड़ निमोद्या त कोइ धो हन्जासम्म तै खुप ताडि़लैझान्या ¥यान । उतिपाछा किथ्यो भन्थ्या ब एइ नर्वा भणिबरे मुखकि धो गद्या¥यान । नर्वा दाले तो जाणिथ्यो कि रे तै बल्ल जाण्यादिनबठे घरै बाद्दु पस्यो । एकदिनै आजी कला होइगै, एइ नर्वा ........ भणिबरे मुखकि धो गद्दुपस्या, नर्वा दा बल्लु घरै । अर्खाले सर खायो गालि पौन्या नर्वा दा इस्या नर्वा दा मोति बल्लु आइन हाल्लु भयो । साण लै फुको छन्जा वनमुणि चद्दुछाडि़ हाणाइ खाइ म¥यो, नर्वा दा बाद्ययो त उति पाछालै नर्वा दा गालि पौन्या, पुइ नर्वा दा हात तो बल्लु हाणाइ पौन्या ।
