.gif)
एक गाउँमाइ दुई भाई थ्या । तनरो दुई मजेला, दुई चाख रे दुई पाणवालो बुवा दिन बनायो घर थ्यो । तन दुएइ भाईनले ब्या गर्यापाछा बुवाले छाडि़बरे गएको जिमिजग्गा, धनसम्पत्ति रे घर बाँणफाँण गर्यो रे छुटिबरे अगल–अलग बस्सु पस्या । तन दुएइनिका भाग एक्केक मजेलो, चाख रे पाण पडि़ । जेठाका छुटिएइका वर्ष एक नान्दिन लै भयो । कान्सा बिचाराका नान्दिना मान्दिना केइन भया । आब जेठाको चेलो लै ठूलो हनपस्यो । खानाकि पाकन्ज्याँ उइको चेलो “बाबा आस खानाकि” भणि जोरले बोलुन्या भ्यो । बुवा लै खुप खुसी हन्या रे मुण्डो हल्काइबरे चेलाखाइ “खाङ्गे बाबा खाङ्गे” भण्या भयो । कान्साले तसो सुणन्ज्याँ मेर लै चेलो भया त मुइलाइ लै खानाइ बोलुनो, मुइ लै खाङ्गे बाबा खाङ्गे भण्याथिउँ भणि सोच्या भयो । एकदिन मुण्डामा तेलको भाणो राखिबरे झान्ना¥यो भयो । बाटामुण हिटन्ज्याँ अफना दादालाई उइका चेलाले खानाकि बोलुन्ज्याँकि तोइ कुरडि़ सुच्चो सुच्चोइ हिट्टा¥यो भ्यो रे मेर लै चेला भयापाछा खानाइ बोलालो त तस्सेइ मुण्डो हल्काइ खाङ्गे बाबा खाङ्गे भणि मुण्डो हल्कुलो भणि उस्सोइ गरन्थ्यो त उन्ज्याँ मुण्डामाइको तेलको भाणो भाइर झड्यो रे तेल पोखिबरे छताछुल्लु भ्यो ।
