.gif)
एक गाउँमाइ मारि लोपिका घर एक मुख्या बसन्थ्या । मुख्याथाइ एक दोनलेइ बन्धुक थि । एकदिन गाउमुणका मान्स लैझायरे मुख्या सिकार गयान । दिनभरी ऐड़ालुनले ऐड़ो गरिछ । मुख्या बन्धुक समाइ ठूला रूखमा बस्यान । तै रुख भौत ठुलि ऐरकी झेल रैछ । ऐड़ालु परबठे काकड़ धपाइलिया । मुख्यानले एक आँखो बुजिबरे तइ काँकड़का मुण्डामा तारो लाइछ । मुख्यानले बन्धुक हाणि रे तइका झट्काले बिचारा मुख्या ऐरकी झेलिउनी झड़िग्यान । मुख्या काँ गया भणि ऐड़ालु खोजन्थ्या त कसैले नाइधेक्यो । ऐड़ालु सप्पै घर फक्र्यान । रात लै पड़िगै, मुख्या बिचरा कःला हालिबरे रुन पस्यान । तइ वन वनरउत रन्याभ्या रे मुख्यानकि कःला एक वनरउतले सुणिछ कोरैछ भणि हेरन्थ्यो त मुख्या । तइले झेलिउनि अड़िरया मुख्यानलाइ भाइर निकाल्यो । मुख्या भौत खुसि भया रे तइलाइ चाबसि लइ दियो । आफुलाइ बचायोहनाले वनरउतसित मित लायो रे भण्यो मितौ आब तम खानाइ खान्या गरि मेरा घर आया भण्यो रे घर आया । मैनादिन पाछा मुख्यान भिट्ट वनरउत आयो । मुख्यान रे वनरउतकि आदलिकुसलि भइ । मुख्यानिनले खानाइ पकायो रे वनरउतका मुखइनि घोगाका रोटालइ हरियो धनिया हाल्यो नुन लइ मुखइनि राखिछ रे लै मितौ खापुइ भण्यो । मुखइनि घोगा रोटा धेकिबरे वनरउत बोलन्छ रे भणिछ “अला मुख्या कन्काइको लै आच्छोइ हन्थ्यो रे ।”
