.gif)
एकगाउँ बल्या भण्या मान्स थ्यो । ऊ भौत गरिब थ्यो । खानालौनाकि लइ धोःधोः पुग्या । तसै गाउँमा एक कित्थ्या सौकार लइ बसन्थ्या । गाउँका सप्पै केइ असजि भया सौकारुनथाइ ब्याज्या रुप्या मागन्थ्या । एकदिन गाउँका सप्पै तीर्थ झानाइ बटिया । आब बल्यालाइ लइ तीर्थ झान्या मन लाग्यो रे बिचाराले गोःराकि हड़्काथड़ि गर्लो भणि एक चौथाइ घिः बनाइराखिथ्यो रे तसै बेचिबरे ऊ लइ तीर्थ गयो । आब एकचौथाइ घिः का रुप्याले त औना झाना टिकट मात्तरी हन्या भयो । घर बठे जौतिल, पिण्णको धुलो, बातो पिठ्या सप लैग्यो । आब किथ्या सौकार लइ और सप्पै तीर्थालु रुप्यावाला भया रे बामुन बोलाइबरे सराद गरुन पस्या, बल्या बिचारो बिन रुप्याइको कि गरौ । आब बल्याले लइ औरुन सराद गद्दा हेर्यो रे जसो औरले गर्यो उस्सोइ आफ लइ गद्दु पस्यो । आब पिण्ण बगुन्या बेला भइ, किथ्या लइ पिण्ण बगुन पस्यो रे उन्ज्याँ बल्याले लइ पिण्ण समायो रे पिण्ण बगुन्ज्याँ जाइनि किथ्या गया वाइनि मेर लइ झ्या भण्यो ।
