रम्वा दा हौसिया ज्वान, भुईसाकि छाइँ खन्या
विन सितुनै विन गोरसै, एकै छाक नरन्या
टोपी भितरि लुकाएकी, रम्वा दा कि जुणि
परभात्तै रम्वा दा गोठ, भुईसास् टाङमुणि
ब्यानिल अन्याराइमुण, भुईसाथाँइ बसिहाल्ल्या
छकाला भुईसाका हण, तेस्ल घसिहाल्ल्या
भुईसाकि चाकरी निकी, बसा रे परभात
मन आयाले भुईसा चुक्या, दुदकि बरसात
धेक्दामाइँ रुबसो खात,  घुम्र्याली सिङ्यौणि
उसैमाइँ झिकनिकि लाग्द्या, रम्वा दाइ कन्ज्यौणि
जि जसो भयालै भुईसो,रम्वा दा थ्यो खुसी
कन्जाइँ भुईसौ उदर्कन्या, आँखा बुजिबुजी
रम्वा दा को धिनुवा भुईसो, सात मना दुद दिन्या
पन्या खड्डो धेक्दुई नाइभ्यो, लेताइ पुरौन सिन्या
फट्टाक लेताकि खालि, लेतोइ घसिल्यौन्या
बाल्टी लैझाइ टाङमुणि, रम्वा दा बसिल्यौन्या
रम्वा ददा उरि झान्थ्यो, कसैले फुस्रेया
पाल्लापाल्ला भुईसा दाइले, पन्नर पुरेया
जति सकन्छै गालिउँ बनाइ, सुइका गोरस सुइका
दालो खोयेइ पिना खोयेइ, पल्याका तन भुईसा
एकदिन रम्वा दा लैग्यो, तन भुईसा चरौन्
न्याराइँ हरिया दबा धेकि, नयाँका वनौन
रम्वा दा फुरिना धेकि, मान्सु किक्याब सुच्या
कभै वन नधेक्याका, तन गोठिगाण चुक्या
हरिया दबा धेकि बरे, थोरो अड्किगयो
तै थोरा अड्कना धेकि, पौणो भड्किगयो
तन दुये रिबण होइगै, छुटाइ सक्द्या को हो
रम्वाका गोठिगाण भुईसा, समालिदिन्या जो हो
उसैबिच बुणो भुईसो, गुराइँ बर खणा भ्यो
हे हे चुक्या भण्नोइ रम्वा, पुछण तान्नोइ थ्यो
तिनै चुक्या भिटा लोट्या, उत्तेइ ठेक रया
रम्वा दा का सारा अदिन, भुईसाई सित गया
चौथाकोलै खुट्टो झण्यो, मथिबटा चद्दाथ्यो
दुईचारन सङ्ङै लैग्यो, घुरिबरे मद्दाथ्यो
बनमुणका दबा भया,भुईसानकि काल
रम्वा दा का रुनारुना, आँखा होइग्या लाल
दुय्ये भुईसा बाँकी रया, तन पन्नरमाइँका
अदिनकि ठुलि दसा, रैछ रम्वा दाइका
दुयेइ भुईसा घर लेयो, रम्वा रुनोरुनो
घरैथाँइ बाद्याका भया, तसो क्याकि हुनो
खालि होइग्यो पटकन सारा, खालि गोठो किलो
रम्वा दा घर फर्कि आयो,चानी टिल्लो टिल्लो
तै घटना बठे रम्वा, टप्पलि रईरन्थ्यो
रातदिन भुईसानै सुचि, रम्वा दा रोइरन्थ्यो
जे हुनि नहुनि होइगै, आब् क्या गरौ पस्ताइ
रम्वा दाले बाँकी भुईसा, बेचिदिया सस्ताइ
कानौनी कख्यालो हाली, रम्वा दा बाईगयो
भुईसो खोज्ज गयो रम्वा, आजसम्म नाइआयो
दुद धौलि धिनालि धौलि, उप्पर धौलि छाँच
मुर्रा भुईसो लिउनौं भण्न्या, रम्वा ददा जाँ छ
समयले हनिजानि, कसकसोब गरायो
मदेश गयाको रम्वा, मदेशै हरायो