भौत पैल्लि एक जनानले अफना घर सप्ताह लौन्या विचार गरिछ । आब गाउँमुण झिक्कुइ पड़्यालेख्या पण्णित लै नाइ भ्या । पैल्लि सँस्कृत पड़्याका मान्सु काँसीमाइ भौत हन्या, विद्या खोज्जाकि काँसी झानु भण्या त किससाइ लै भ्यो रे । उनले सोचिछ आब काँसी झान पड़्यो रे वाँइ नान तीर्थ लै होइझान्छ वाइ है बामुन लै खोजिलिउ । बामुनुका घर गया रे तीर्थ झान्या दिन हेरायो । दिन लै झट्टैको मिलिगैछ । आब तीर्थ झानाकि चाइन्या नान पिण्णकि जौँ को धुलो, कुर्जाकि पाति, बातो, पिठ्याँ रे बाटामुणकि सामल बनायो रे काँसी निसिगया । काँसी झाइ गंगाजीमा नानीधुनी गरि, सराद बनायो रे एक लोटामाइ जल भरिबरे धर्मशालामा बस्या । ब्याल्कनिबार बामुन खोजुँ पुइ भणि गंगाजीकी पैणीमुण गयान रे ताँ चारपाँच जना मोटाघाटा, त्रिपुण्ड्या चान लायाका, पेलि धोति, सेति कुर्ता, रामनामी कानैनि हालेका ठग बामुन भेटिछन् रे तनलाई सोदिहाल्यो । हजुर मुइ फलाना ठाउँको मान्सु हुँ, सप्ता लौन्या बामुन खोज्जु आयो हुँ रे काँ मिलन्ना विद्वान पण्णित भणिछ । उन्ज्या उनुइमा है एक बोल्यो रे भण्यो, अरे जजमान हम है ना, बताओ कहाँ कब आना है ? 
लौ हजुर तसो भया त मेरा ढुङो खोज्जा देप्ता मिल्या रे नेपाल फलाना गाउँमाइ आया रे फलाना घर कत्ते हो भण्या कोइ लै बताइदिहाललो भणिछ । आब बामुन मिल्या पुइ भणि खुसी होइबरे घर आयान । वाइ बठे सप्तामा चाइन्या समान लै लेइबरे आयान । थोक्कै दिनमा चार जना तनुइ बामुन बाटो सोद्दासोद्दाइ तनरा घरथाइ पुग्या । आब तनले जग्यो सग्यो सजायो रे पूजा सुरु गरिहाली । चारै कुनानमा एकएक बामुन बस्यान रे हात्तै रुद्राक्षकि माला थमाइबरे लागिग्या धन्ना । तन कसै लै तन्तरमन्तर केइ न औन्या रे माला घुमुनाइ एक कुनाबठे एक भण्या रै छ जपजन्ता जपजन्ता, उन्ज्या अर्खा कुनाको बोल्या रे भण्या रै छ जैसा तुम जप वइसा हम जप, तेसरा कुना बठे अर्खो बोल्या रे ऐसी झुटी कहाँ तक रहेगी, आब चौथा कुना बठेको अर्खो भण्या रै छ जहाँ तक रहेगी तहाँ तक सहेगी । आब इसेरी ललबलैमा चारपाँच दिन होइरैथ्या । पँछादिन साँची काँसी बठे पडेका एक बामुन तसैका घरका बाटाइनी आया रे रात पड्डारी भै रे भण्यो हजुर एइ घर ठौर पाएली त । उइघरका मान्स बोल्यान रे ब काँका हौ ब ? काँ बठे आया एइबेला ? काँ झान्या हौ ? ठौर त मिलिझाली बस भणिछ । आब उनले भण्यो मुइ काँसी पडिबरे आयो हुँ रे घर झान्नारिउँ, रात पडिगै रे तब ठौर मिलली भणि आयो हजुर भणिछ । उन्ज्या उइघरका बोल्यान रे ओहो हजुर लौ बडिया भयो हमले लै सप्ता लाइराखिउ काँसीका बामुन लेइबरे  रे बस भौत निकि कुरडि भै तो त भणिछ । 
आब कसिणमा पानी दिछ रे भण्यो गुरु लौ पुइ हात खुट्टा पखाल रे जग्यइमाइ बस । बामुनुले लै हातखुट्टा धोयान रे जग्यामाइ बसिबरे सन्यापूजा गरिछ । आब काँसीका बामुन मजाले उसेरी जपजन्ता जपजन्ता भण्ण पैरया । तन बामुनुनका मन्तर सुणि अचम्म पडिछ । आब बामुनुले यिन त ठग ¥यान भण्या जाणिहाल्यो । झट्ट उनले लै केइ भण्यो नाइ रे कुरडि़कानी गरिछ रे काँ पड्यो हो ब तमुन ले भणि सोधिछ रे काँसी पड्यो हो भण्यो । आब तन बामुनुनकि कामुन छुटि गै रे तैरात तस्साइ सियान रे पर्भात्तै धोती गादी बरे हात्तै कसिण थामी न्वोला गयान रे ताइ बठे फरार भयान । आब बामुनुनकि भौत बेर होइगै नाइ आया, पुराइ गाउँकि खोजाखोज पडि़ । बामुनुनको त काँइ अत्तोन पत्तो । पुइ उन्ज्या ब्याल्क आया बामुनुनले भण्यो हजुर तन बामुन आब नाइ हन औन्या , तम त काँ ब ठग बामुनुनका हात पडि़छौ रे , तन त केइ नजाण्याँ बामुन हन तमलाई ठगिहाल्या भणिछ । उन्ज्या ओ गुरु मुइले जाँण्या नाइ रे कि गरु आब तमुइ गरिदिय सप्ता भणिछ रे पुइ उनले निक्करी विधिविधानले सप्ता गरिदिछ ।