.gif)
‘गन्वा दा’ जब पोर माइत गया बैदौनु बौजी गुमा,
खाली हात किझाउँ भैछ बिचरा लैग्यान थोक्कै उमा
नौली बुस्कट पैन्ट पालिस जुता, चश्मा लगाईबरे,
संज्या ढल्कनबार माइत पुज्या लोट्टा चिमट्टा अरे।
भैतैबर्ष पछा गयान अफना मैत्या भिटौला भुणी,
साली भाइर आइगैछ दगुडीÞ काँसो भिनाको सुणी।
ढोकाभीट गरी बिछाइ छ फिनो मौजौ बस्या ऐतिर,
सोद्यो गोरसपात सज् सुखलगै भै आदली पैतिर।
मेरा ज्वाइँ अयान माइत भुणी कट्की चहाका सित,
सासू ल्यैन तताइ झट्ट दुदको बेल्या रडाÞयो इथ,
काच्ची छाँच सिन्यूति साग भुटुवा चोतो कलोईबरे,
माणो ल्यैन कुठा मिसेल बकलो नौनी तलोईबरे।
साली रैछ कच्यार ठण्ण दिलकी ठट्टा ग¥याझो भयो,
लायो धाद उटी खनाकन भिना औनाब ठण्णीगयो।
‘गन्वा दा’ पसिगैछ गादन चुला धोती कसी तामनी,
चिल्लो गास कि झाइ लाग्दु पसिहो भै पेटलै अन्टनी।
कम्कम् खा तमु भण्णुलाथि उथहै बौजी गुमालै पख,
लाग्यो पेट गुगाट गद्दु असजी खायो ढडÞिन्जा तक।
सौँती रात कि औन्थि नीन निकरी ब्यूँझी अनेरामुणी,
ठाडाÞ गौल गयान दौडि उकला धैँ शान्त हुन्छै भुणी।
झिक्मिन्जा मथलिन्छ पेट तनरो धो धो सयालै दुख,
रात्तैसम्म डकार गाड्डु पसिग्या चिल्लो खयाका मुख।
तम्ठै भ्यान फरार टाप दगुडीÞ बैदाइ बौजी घर,
चिल्लो झिक्कु नखानुरैछ बिचरा पस्ता भयो पैतिर।।
