पस्सा पस्सा त चुलाइनिका रोटा चोद्दामाइ पुजिग्यो ठडकन्या,आयो नजाणिन्या, कभै ओखलैनि तेर्छिरन्या,कभै गोठ पडिरन्या,एक घरा भणा अर्खा कनौलि पुर्यौन्या।परेसान गरि हाल्यो, सण्या कै को हो? तै को रिथि को हो?केइ पता नाइ।
  कसै दिन त ठडकन्या सित कनकट्यालै लागि रन्थ्यो, एक अर्खाइ भुकाइ पछ्याणिबरे संङ्ङै हिटन्थ्या ,बसन्जा एकै ठौर नाइ बसन्थ्या।
क्याइ आउँछ भणि खोजन्जा जा छाउडि बाइ दौड्या रैछन। एक दिन बाटो हेरञ्जा पल्ला डङा सम्म त गयो रे उत्ते है बाटो काटि कभै उन कभै उब लाग्द्या, पल्ला डङा छन्यान लै तरासै धेकौन्या रै छ।
अला! डरिउनाउ तो साण कै को हो? भन्छ फेरकल्लो छडूवा, तै कि मरमत गरि नाइ सक्दा? ददाले तसो भण्या पछा। कि गद्दु पड्यो  भणि सुच्चै पैरैथ्या रे बजाडÞि मुणि पुछड़ लुकाइबरे सुट्ट सुट्ट बाटो सुङि औन्नारयो धेकिग्यो सण्या।
“पारे!पारे!आजि आइग्यो “भणि कल्वाले त ढुङो समाइ हाल्यो।अला! पख आउन्दे, काकक जन्या रै छ।आउन्दे आज त तैकि मर्मत गद्दु पड्ड्या हो।हिट हम लुक्काउ। 
भौत बेर सम्म नारिङा रूखलाइ ऐराम गरिवरे ठडकन्या सजसज घरै तिर आयो। इथ उथ तक्दोइ खोलाम्वालिका गोठ पसि गयो। घरथाइ कोइनाइ गेदाइ गेदा भ्या, और सप कोइ घासपात कोइ ग्वला गैरया। गोठ पसञ्जाइ कल्वाले सुट्ट दार ढोकि गरालो लाइ दियो ।आब कि गद्द्या?कस्या होलि तै कि मरमत?थोक्किमिञ्जा त बकरा आइजन्या हुन।उज्जा एक उपाइ फुरी, भितर है  एक जेउडो लेइ सुर्क्या गाठो बनाइ तै का गला हल्ल्या, साँचि साँचि उपाइ काम लागि एक तिरो दार नान खोल्या अर्खा तिला दार लै रे ओखला ओप्युणा बटि है लामी लठ्ठिले तै धपौन्या। आब सुर्क्या समाइ भाइर आउनि ठौर को बसौ डरै भै। 
  डरै डरै मुयै ले एक हात घङारूइ लठ्ठि समया एक हात जेउडो कल्वाइ रम्वाइ  हिड!हिड! भणि खडखड पस्या। डरै मार्यो ठडकन्या त पसा पडि ग्यो। ले मेरि भाइ, एक जेउडो अर्खो गछ्याइ  हात हात डुङ्ङा लठ्ठि समाइ तै भाइर निकालि हाल्यो हमले। लिन्या बिचार त तै बककजाडÞि थ्यो रे फर्कौनाइ लै डरै भै। पठा रै बरे तै जान्दियो। तो त इजरै तिर लाग्यो। कि थ्यो ब थोक्कि हमरि डर लै मरि गै  ,बनाइ हालि तै कि दे जाककत, छमछम पाडि, बकफूल भाडि–––––––––भैलो। गददा गद्दा इजरा दाडिमीका रूखमुणि तै रिटाइ हाल्यो। तै रूख मुणि बेडिग्यो  हात्चारेक जेउडो  रामु रै रैथ्यो, बाकि त हमरा हात, तै टडा रणैला रूख बादिबरे आब सुरू भयै  ठडकन्याकि मरमत ।भैलो बखुण्णाइ एक ढुङो हण्णाइ, तो लै कमनाइ बेत भरिको मुख तानिबरे कट्टाइ फट्टाक हाल्ल्या, कुकाट माद्या  मर्मत चलि रैथिरे। कला सुणिबरे ग्वला गया ददाले “अला डरिउनाउ कि पैरैछ “उनले जाणि हाल्यो। कल्वाले फुर्किबरे कला हालि ’ओ!हजूर, आज त मर्मत गद्दारयाउ “ अला काटलो, होइग्यो  तै मर्र्या जन कुकुर मर्याबरे निको नाइ हुनो “ 
  ठडकन्या त मुखैनि रालका धरा हडमुणि रकत मो होइ  ढुङानका कपर्जल तेर्छिग्यो। स्वा न बाँ केइ नाइ । जा सण्या  मरि र भणि तसोइ छाडि पानिथाइ जाइ हातगोडा धोइ घर गया।
 बसाइ मिञ्जा पानि ल्युना नेउरा तै हेद्दाइ औँथ्या त सण्या त जेउडो काटि भाज्यो रैछ। भोल्का तेसरा दिन उतिपल्ला गाउका सिपाइ का काँ बटि है ब अया रयान भिणिमाइ बसि तमाख खनाखनाइ भण्णारया “बेटाउ मेरा त कुकुर सण्या कै ले हाणि बरे कापरो कापरो बनाइ दियो। बादिबरे हाणि छै कसब?“
कभै मुइसित इथ उथ जान्थ्यो सण्या रे  ।
कसोथ्यो ब का तमरो कुकुर? ददाले सोध्यो 
द!नाइ धेकि रैथ्या कि ब, रातो ठडाकान भयो।
ओत्तमरि तमरो होइब, तो महान चोर, पुरे हमरा मल्ला घर त तो तेसरा दिन त पुजि जान्थ्यो।जुठाभणा पायो त धै कै कि कनौलि पुर्याउनु छ।
मड़!घर मुनि त केइन गरन्थ्यो ब।
है!केइन गद्दो हो  ,धै पुरे मल्ला डङाइ अमा सोद्या त एक दिन दैको ठेक्याइ भितर है लेइबरे कुलामाइ  पुर्याइ खन्ना रयो भिटिनो। 
मुइ नपुग्यो भया त तमरा कुकुरो मर्मत गरिसक्यो हो मेरा गेदानले रे  । तो त छडूवा बनाइ हल्या तै बादि रख्या  नति कै दिन तै आब अमा सोजिउन्याइ हुन। रिस आया बेला पारिबटा चिम्वा दा कुकुडो खाइ राखि छ रे उनलै फेला पड्या लठ्ठि भाच्च्याइ हुन। 
  ओ! बेटा मुइले त जाणि राख्यो नाइ, कि गद्द पड्यो आब तै बाग्खना? बादिबरे राख छड़ोल होइग्या दुनियाँ कि गालि पायेलि ब।   
  आब कि क्या बादौ भण्या हो, कुकुर त कुकुरै थ्यो रे